I n t e r n a t i o n a l M o t h e r ' s D a y

Scenario #1 หนึ่งสัปดาห์ก่อนสอบ

แม่เด็กชายอดัม: นี่ใกล้สอบแล้ว อ่านหนังสือมั่งรึยังลูก ; เด็กชายอดัม: เอาน่าแม่ วิชาซัมเมอร์ ชิลๆ
แม่เด็กหญิงมินนี่: ใกล้สอบแล้ว ทำไมยังไม่ท่องหนังสืออีก ฮึ ; เด็กหญิงมินนี่: เอาน่าแม่ ทำได้น่าาา

Scenario #2 ช่วงหลังอาหารมื้อเย็น
แม่เด็กชายอดัม: เอ๊ะ นี่ชามในตู้มันหายไปไหนหมดนี่ (ว่าแล้วก็พลางเดินไปดูที่ห้องของเด็กชายอดัม เห็นชามเต็มโต๊ะหนังสือ) กินแล้วทำไมไม่เอาไปล้างฮีลูก
แม่เด็กหญิงมินนี่: กินเสร็จแล้วก็รีบล้างสิ จะแช่เอาไว้ทำไมกัน จะรอให้ใคร (ชั้น) ล้างเหรอ

Scenario #3 ณ บ้านปู่ย่าตายาย ช่วงใกล้สอบ
แม่เด็กชายอดัม: แม่คะ นี่อดัมจะสอบอยู่อีกไม่กี่วันนี้แล้ว ยังไม่อ่านหนังสืออีก ; คุณยายเด็กชายอดัม: แม่มั่นใจว่าหลานมันทำได้น่า
แม่เด็กหญิงมินนี่: เด็กหนูมันไม่อ่านหนังสือเลยนี่ เกิดตกขึ้นมาจะทำยังไง ; คุณตาเด็กหญิงมินนี่: เอาน่า ไม่ต้องห่วงมันหรอก เด็กมันก็มีวิธีของมัน

Scenario #4 หนึ่งสัปดาห์ก่อนเปิดเทอม
แม่เด็กชายอดัม: อดัม ใกล้เปิดเทอมแล้วนะลูก ยังจะนอนเช้าตื่นเที่ยงอยู่อีกหรอ ปรับเวลาได้แล้ว
แม่เด็กหญิงมินนี่: นี่หนูจะเป็นค้างคาวหรือไงเนี่ยลูก นอนกลางวันตื่นกลางคืนเนี่ย เล่นอะไรกันนักหนา คอมพ์เนี่ย

Scenario #5 ณ โต๊ะอาหารมื้อเย็น
แม่เด็กชายอดัม: กินเสร็จแล้ว ลุกไปทำไมไม่เก็บเก้าอี้ละอดัม
แม่เด็กหญิงมินนี่: นังมินนี่!!! มาเก็บเก้าอี้เดี๋ยวนี้เลย

Scenario #6 ณ โต๊ะอาหารมื้อเย็น วันผักเยอะ
แม่เด็กชายอดัม: นี่ลูกจะไม่ตักผักมั่งเลยเหรอลูก กินแต่เนื้อนะเนี่ย
แม่เด็กหญิงมินนี่: หัดกินๆซะมั่งนะผักน่ะ มัวแต่เขี่ยอยู่ได้ น่าเกลียดจริงเชียว

เด็กชายอดัมและแม่ของเขาคือโฮสท์แฟมิลีที่ฉันไปอยู่ด้วยเป็นระยะเวลา 5 สัปดาห์ ในช่วงที่ฉันไปเรียนต่อที่ออสเตรเลีย จากเหตุการณ์ที่เจอมาทั้งหมดทำให้ได้รู้ว่าความเป็นแม่นั้นเหมือนกันทั่วโลกเลย และไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนก็หนีไม่พ้นจริงๆ ถึงแม้จะไม่ได้โดนกับตัวเองก็ตาม ก็จะต้องเห็นต้องได้ยินจากแม่คนอื่นตลอด ทุกอย่างนี้ทำให้รู้ว่าพวกเรายังคงเป็นเด็กในสายตาของแม่เราอยู่เสมอ

ป.ล. ความจริงอดัมก็ไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้ว ตอนนั้นอายุ 18 แล้วด้วยซ้ำ แต่เรียกเด็กชายกับเด็กหญิงให้มันดูน่ารักคิขุไปยังงั้นเอง